ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το καλοκαίρι δεν θα ‘ρχεται για πάντα
υπάρχουν όρια στις επιστροφές του
όπως κι ο ποταμός που χύνεται
μέσα απ’ τα μάτια σου
καταπίνοντας ωκεανούς, υπονομεύοντας θύελλες
κάποτε θα σωπάσει

Το καλοκαίρι δεν θα ‘ρχεται για πάντα
ούτε ο πόνος με το κλάμα της ζωής
ούτε το άζωτο στις ρίζες των δέντρων…

Όσο υπάρχουν ακόμα σταγόνες
στα πρωινά φύλλα
καλό είναι να συλλέγονται

Σωτήρης Λυκουργιώτης

Στιγμές

Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ

Ι
Ποτέ δε φύλαξα κοπάδια
μα είναι σαν να φύλαξα.
Είναι η ψυχή μου σαν βοσκός
γνωρίζει άνεμο και ήλιο
και πάει στα χέρια των Εποχών
ακολουθώντας και κοιτώντας.
Όλη της Φύσης η ειρήνη μοναχή
έρχεται να καθίσει στο πλευρό μου.
Μα παραμένω θλιμμένος, σαν ένα ηλιοβασίλεμμα
για την φαντασία μας
όταν δροσίζει στο βάθος το ισιάδι
και νιώθεις πως η νύχτα έχει μπει
σαν πεταλούδα απ'το παράθυρο.

Μα η θλίψη μου είναι ησυχία
γιατί είναι φυσική και δίκαιη
και είναι αυτό που πρέπει να υπάρχει στην ψυχή
όταν σκέφτεται ήδη ότι υπάρχει
και τα χέρια δρέπουν άνθη χωρίς να την καταλαβαίνουν.

Με θόρυβο από τροκάνια
πέρα από τη στροφή του δρόμου
οι σκέψεις μου είναι ευχαριστημένες.
Μόνο μου δίνει πόνο το να ξέρω πως είναι ευχαριστημένες
γιατί, αν το αγνοούσα,
αντί να είναι ευχαριστημένες και θλιμμένες
θα ήταν χαρούμενες κι ευχαριστημένες.

Να σκέφτεσαι μη άνετα όπως βαδίζοντας υπό βροχήν
όταν ο άνεμος αυξάνει και μοιάζει πιο πολύ να βρέχει.

Δεν έχω φιλοδοξίες κι επιθυμίες.

Να είμαι ποιητής δεν είναι μια φιλοδοξία μου.
Είναι ο τρόπος μου να είμαι μόνος.

Βασίλης Λαλιώτης

ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Ένας ποιητής κάθεται σε ένα καφέ, γράφοντας.

Η ηλικιωμένη κυρία
νομίζει ότι γράφει ένα γράμμα στη μητέρα του,
η νεαρή γυναίκα
νομίζει ότι γράφει ένα γράμμα στο κορίτσι του,
το παιδί
νομίζει ότι ζωγραφίζει,
ο επιχειρηματίας
νομίζει ότι λογαριάζει μια συμφωνία,
ο τουρίστας
νομίζει ότι γράφει μία καρτ ποστάλ,
ο υπάλληλος
νομίζει ότι μετράει τα χρέη του.
Ο μυστικός αστυνομικός
βαδίζει, αργά, κατά το μέρος του.

Mourid Barghouti

Μτφρ Μαρία Θεοφιλάκου

Στο Τρένο της Ποίησης

ΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ

Είναι πόρτες
που θέλουν να ξεσκαλώσουν
απ' τους μεντεσέδες τους
για να πετάξουν
με υπέροχα σύννεφα.

Είναι παράθυρα που θέλουν
ν' απαλλαγούν από τις
κάσες τους για να τρέξουν με
τα ελάφια σε λειβάδια μακρινά.

Είναι τοίχοι που θέλουν
να στήσουν καρτέρι
με τα βουνά
μέσα στο πρώτο σύθαμπο.

Είναι πατώματα
που θέλουν ν' αλλάξουν
την επίπλωσή τους σε
λουλούδια και δέντρα.

Είναι στέγες
που θέλουν να ταξιδέψουν
αέρινα με τ' αστέρια
μέσα σε σκοτεινές σφαίρες.

Richard Gary Brautigan

Μτφρ Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου

Χωρίς άλλη αναβολή

ΕΠΙΤΑΦΙΟΝ

Εδώ αναπαύεται
Η μόνη ανάπαυση της ζωής του
Η μόνη του στερνή ικανοποίηση
Να κείτεται μαζί με τους αφέντες του
Στην ίδια κρύα γη, στον ίδιο τόπο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

ΤΟ ΘΗΡΙΟ

Ήσυχα που είναι εδώ. Τίποτε

απ’ την απειλή του κόσμου δε φτάνει. Κι ας
σκοτώνονται οι άνθρωποι. Τίποτε
δεν ακούγω και κανένα δεν βλέπω. Α
είναι ωραία∙ δεν ξέρω αν είμαι άνθρωπος
ή θηρίο.

Χαίρομαι την πληρότητά μου μονάχος!

Γ.Ξ. Στογιαννίδης

Αποτύπωμα

ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ ΕΚΛΕΙΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Την πόρτα μου έκλεισα στον κόσμο·
η σάρκα μου μέσα στ’ όνειρο εχάθηκε...
Έμεινα εκεί, εντός μου, μαγικός, αόρατος,
και γυμνός, σαν τον τυφλό γυμνός.
Μέχρι το χείλος των ματιών μου
φωτίζομαι από μέσα.
Ριγώντας διάφανος,
έμεινα στον άνεμο
σαν καθαρό φλυντζάνι
με νερό φρέσκο,
σαν άγγελος γυάλινος
σε καθρέφτη μέσα.

Εmilio Prados

Μτφρ Γιώργος Κεντρωτής

Yorgos Kentrotis/fb

ΔΥΤΗΣ

Άνοιξε πάλιν απρόοπτα η καταπακτή του Μύθου,
το έδαφος, πού 'ταν τόσο στερεό, υπεχώρησεν έξαφνα σαν
έλος
και βυθίζεσαι βρίσκοντας στο χέρι σου βαρίδι
αυτή την κεφαλή πού 'χες θάψει και που μαρμαρώθηκε
στους ρηχούς τάφους της λήθης.

Δεν θά 'βρης συγγνώμη στα χείλη μήτε στο βλέμμα
της λίθινης κεφαλής με τα εκατό πρόσωπα
που όλο κι αλλάζουν, ασύλληπτα, μες στους βυθούς·
και κάποτε παίρνουν ανοικτίρμονες μορφές
απαρνημένων εαυτών σου.

Mην ελπίζεις άφεσι, μην περιμένεις χάρι
από τ' αγάλματα που διεκδικούν ζωή,
από τα είδωλα που δεν συγχωρούν αποστασία,
από τα φάσματα που ζητούν δικαίωσι,
στον έναστρο πυθμένα της ψυχής.

Όσο κι αν ήσουν επιδέξιος στη διαπραγμάτευσι,
όποιαν ασφάλεια κι αν σου φαίνεται ν' απέκτησες,
ενέδρες θα στήνουν στο βλέμμα και στον ύπνο σου·
πίσω απ' τα κάτοπτρα της κτίσεως, πίσω απ' τον Kαιρό,
θά 'βρης το πέτρινο κεφάλι της μομφής.

Αλέξανδρος Μάτσας 

Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού